Tavandaki floresan lamba titreşir, göz kırpar gibi yanıp söner; gölgeler uzar, kısalır, duvarlar yer değiştiriyormuş gibi oynar. Geçiş anları da böyledir; aydınlık ile karanlık arasında salınırken ne yöne gideceğini şaşırırsın. Koridor, ışığın kararsızlığında kaybolmaktır.
Ayak sesleri duvarlara çarpıp geri döner; kendi yürüyüşünün peşine takılır, yalnız olmadığını sanırsın. Oysa peşindeki yine sensindir. İnsan, en çok kendi yankısından korkar. Koridor, sesini sana geri veren bir aynadır.
İki ucunda birer kapı vardır; birinden çıkarsın, ötekine varmak için yürürsün. Ama koridorun hilesi şudur: bütün kapılar birbirine benzer. Hayatın dönemeçlerinde, seçenekler çoğaldıkça yön duygunu kaybedersin. Açtığın kapılardan kaçı aslında aynı boş odaya çıktı?
koridor için burada olmayan bir anlam var mı? Ekle — yeterince akım alırsa sözlüğe girer.
// her ziyaretçi tek bir anlamı öne çıkarabilir.